Μια πορεία που την έφερε από τα γήπεδα της πατρίδας της στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το κολεγιακό πρωτάθλημα του NCAA στα ευρωπαϊκά παρκέ και από τη μία μπασκετική κουλτούρα στην άλλη, χτίζοντας μια καριέρα που ξεπερνά τα σύνορα και τις ηπείρους.
Στις ΗΠΑ, με τη φανέλα του Drexel, έμαθε να διεκδικεί τη θέση της και να ξεχωρίζει σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Στη συνέχεια, η Τουρκία έγινε ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της διαδρομής της, τόσο ώστε να αισθάνεται πως εκεί διαμορφώθηκε περισσότερο ως παίκτρια. Ρωσία, Ισπανία, Πολωνία και Γαλλία ακολούθησαν, προσθέτοντας η καθεμία τη δική της εμπειρία σε μια καριέρα που δεν έμεινε ποτέ στάσιμη.
Κι ενώ το μπάσκετ την οδηγούσε διαρκώς σε νέους προορισμούς, η έννοια του σπιτιού παρέμενε βαθιά συνδεδεμένη με τη Λιθουανία. Πέρυσι, η επιστροφή της στην πατρίδα είχε ξεχωριστή σημασία: για πρώτη φορά αγωνίστηκε εκεί ως επαγγελματίας, κατέκτησε όλους τους τίτλους με την Kibirkštis και έζησε μια ξεχωριστή σεζόν έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγο και τον γιο της, Dimi. Ήταν μια χρονιά που ένωσε το μπασκετικό της παρόν με τις πιο προσωπικές στιγμές της ζωής της.
Σήμερα, η Αθήνα αποτελεί τον επόμενο σταθμό. Η μεταγραφή της στον Αθηναϊκό δεν είναι απλώς ακόμη μία αλλαγή φανέλας ή χώρας, αλλά μια νέα πρόκληση σε έναν σύλλογο με υψηλές φιλοδοξίες και ευρωπαϊκούς στόχους. Για την ίδια, άλλωστε, η αλλαγή είναι σχεδόν δεύτερη φύση. Αυτό που αλλάζει είναι οι πόλεις, οι ομάδες και οι συνθήκες· αυτό που μένει είναι η αγωνιστικότητα που κουβαλά από τη Λιθουανία, η διάθεση να δοκιμάζεται ξανά και ξανά και η οικογένεια που έχει πλέον μαζί της σε κάθε νέο ξεκίνημα.
Γιατί, αν η καριέρα της Kamile Nacickaite-Van Der Horst μοιάζει με έναν χάρτη γεμάτο διαφορετικούς προορισμούς, η δική της πυξίδα δείχνει πάντα προς δύο κατευθύνσεις: το μπάσκετ και τους ανθρώπους που κάνουν κάθε νέο μέρος να μοιάζει με σπίτι.
Λίγο πριν επιστρέψει στη Λιθουανία, για να αγωνιστεί ως “αντίπαλος” της Kibirkštis αυτή τη φορά η Kamile Nacickaite-Van Der Horst μίλησε στο athinabc.gr:
– Η πρεμιέρα της EuroLeague σε φέρνει απέναντι στην περσινή σου ομάδα, την Kibirkštis. Πόσο περίεργο είναι να ξεκινάς αυτή τη νέα ευρωπαϊκή περιπέτεια απέναντι σε ανθρώπους με τους οποίους μέχρι πριν λίγους μήνες μοιραζόσουν τα πάντα;
«Ήταν πάρα πολύ καλό για την Kibirkštis που κέρδισε και μπήκε στο γκρουπ μας. Επίσης είναι πολύ καλό για το Λιθουανικό μπάσκετ. Είναι συναρπαστικό που θα παίξω στο σπίτι μου, μπροστά σε φίλους και οικογένεια. Το να παίζεις απέναντι στην παλιά σου ομάδα και τον προπονητή σου είναι ιδιαίτερο».
– Πέρυσι ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά για σένα: επέστρεψες στη Λιθουανία, έπαιξες για πρώτη φορά επαγγελματικά στην πατρίδα σου και μάλιστα κατέκτησες τίτλους. Τι σημαίνει σήμερα εκείνη η χρονιά για σένα;
«Η περσινή χρονιά σημαίνει πολλά για μένα. Ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Λιθουανία σαν επαγγελματίας, κερδίσαμε όλους τους τίτλους, ήταν η πρώτη μου σεζόν μετά τη γέννηση του γιου μου και το να παίζω πρώτη φορά μπροστά στην οικογένεια και στους φίλους μου ήταν πολύ ιδιαίτερο πόσο μάλλον με τον άντρα και το γιο μου στο πλευρό μου. Ήταν μια πολύ όμορφη σεζόν για εμένα».
– Έχεις περάσει ένα μεγάλο μέρος της καριέρας σου μακριά από τη Λιθουανία — ΗΠΑ, Τουρκία, Ρωσία, Ισπανία, Πολωνία, Γαλλία και τώρα Ελλάδα. Τελικά, τι είναι για σένα “σπίτι”; Είναι ένας τόπος ή οι άνθρωποι που έχεις μαζί σου;
«Το σπίτι μου θα είναι πάντα η Λιθουανία, είναι οι συγγενείς μου εκεί, αλλά «σπίτι» είναι όπου είναι η οικογένεια μου. Μένουμε στην Ολλανδία πλέον με τον άντρα μου και όπου είναι ο άντρας μου μου είναι και το σπίτι μου».
– Η Λιθουανία παραμένει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι σου, όχι μόνο επειδή εκεί μεγάλωσες αλλά και επειδή είσαι χρόνια στην εθνική ομάδα. Τι είναι αυτό που κουβαλάς από τη λιθουανική κουλτούρα και δεν θέλεις να χάσεις, όσες χώρες κι αν γνωρίσεις;
«Ότι είμαστε αγωνιστές. Ότι και αν μας φέρει η ζωή και ότι και αν συμβαίνει οι Λιθουανοί έχουμε την αγωνιστικότητα μέσα μας».
– Τα τελευταία χρόνια η ζωή σου άλλαξε και έξω από το μπάσκετ, με τον γάμο σου και τον ερχομό του γιου σου, του Dimi. Πώς άλλαξε η έννοια του «ταξιδεύω και παίζω παντού» από τη στιγμή που δεν είσαι πια μόνο εσύ και το μπάσκετ;
«Είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό αλλά είναι όμορφο. Έχω παίξει σε πολλές χώρες, μου αρέσουν οι αλλαγές και τώρα με το μωρό είναι ακόμα μια αλλαγή. Είναι χαρά που τον έχω μαζί μου, αλλά και όταν είναι με τον μπαμπά του έχω το χρόνο να κοιμηθώ. Μόνο η πρωινή ρουτίνα έχει αλλάξει γενικά».
– Μετά από τόσα χρόνια και τόσες ομάδες, τι σε έκανε να πεις «τώρα θέλω Αθήνα»; Τι είδες στον Αθηναϊκό που σε έκανε να πιστέψεις ότι εδώ μπορεί να γραφτεί ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας σου;
«Με «τράβηξε» ο Αθηναϊκός γιατί έχουν παίξει και φίλες μου εδώ και μόνο εξαιρετικά πράγματα μου είχαν πει, για όλους στην ομάδα και πως λειτουργεί ο οργανισμός. Έτσι ήμουν χαρούμενη για την πρόταση. Επίσης η Ελλάδα, ο καιρός, η θάλασσα, το καλό φαγητό και οι συνθήκες είναι εξαιρετικές για εμένα αλλά και τον γιο μου τον Dimi. Είναι ένα υπέροχο σύνολο από κάθε άποψη. Ο Αθηναϊκός είναι ένα μεγάλο σωματείο με υψηλές προσδοκίες, παίζει Ευρωλίγκα και θέλει να κερδίσει την Ευρωλίγκα και ήταν και αυτό ένας λόγος που ήρθα. Θέλω τις δυνατές προκλήσεις. Ήταν η σωστή ώρα να έρθω, γιατί όχι τώρα. Μου αρέσει πως λειτουργούν οι άνθρωποι εδώ, πως προσέχουν τις παίκτριες, η ομάδα λειτουργεί επαγγελματικά. Έχουν υψηλές απαιτήσεις από εμάς αλλά είμαστε και πολύ καλές παίκτριες και περιμένουμε και εμείς πολλά από τους εαυτούς μας. Είμαι ενθουσιασμένη να δω τι θα μας φέρει η σεζόν».
– Και τελικά, αν βάλεις την καριέρα σου σαν έναν χάρτη, από τη Σιαουλιάι μέχρι την Αθήνα, ποιο μέρος αισθάνεσαι ότι σε διαμόρφωσε περισσότερο ως άνθρωπο και ποιο ως παίκτρια;
«Σίγουρα η Τουρκία σαν παίκτρια γιατί πέρασα πολλά χρόνια εκεί, περισσότερη από τη μισή καριέρα μου. Σαν άνθρωπο κάθε μέρος μου έδωσε και κάτι, γνώρισα τόσο κόσμο, μέρη που όλα άφησαν κάτι».
