Κάπως έτσι είχαμε φανταστεί την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου. Ίσως λίγο πιο καλοκαιρινή. Αλλά κάπως έτσι… Γεμάτη Αθηναϊκό. Γεμάτη κίτρινο και μωβ, γεμάτη αδημονία, όνειρα, φιλοδοξίες, μια εσωτερική αναταραχή, όπως όταν σφίγγει το στομάχι σου περιμένοντας να ακούσεις καλά νέα. Όπως όταν βλέπεις κάποιον που είχες καιρό να δεις, όπως όταν συγκινείσαι και δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε συγκίνησε.
Είναι η στιγμή που όλα παίρνουν μορφή.
Για τους αθλητές είναι το ζέσταμα πριν το πρώτο ματς, το ανεπαίσθητο άγχος που διαφοροποιεί το φιλικό από το επίσημο, η χαρά ότι επιτέλους ήρθε η στιγμή για την οποία επί περίπου 40 μέρες δούλευαν. Σαν το σκίτσο με το παγόβουνο: Εμείς βλέπουμε σήμερα, εμείς κρίνουμε σήμερα εκείνο για το οποίο επί ώρες δούλευαν στο γήπεδο.
Για τους προπονητές είναι η αρχή της μάχης. Του πολέμου! Μια διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση στην οποία θα πρέπει να ελίσσονται, να προσαρμόζονται, να βελτιώνονται, να διαβάζουν, να διαχειρίζονται… Τίποτα δε μένει ίδιο για δεύτερη μέρα, ενίοτε τίποτα δε μένει ίδιο ούτε μέσα στην ίδια μέρα και σίγουρα μέσα στο ίδιο το ματς. Διαχείριση αντιπάλου, προσωπικοτήτων, καλής μέρας, κακής μέρας, καλής διάθεσης, κακής διάθεσης, καλής διαιτησίας, κακής διαιτησίας, μια ανελέητη μάχη. Μια ασταμάτητη, επαναληπτική διαδικασία. Φθείρει, αλλά και μαγεύει…
Και για όλους τους γύρω; Για τον κόσμο η χαρά του παιχνιδιού, για τα παιδιά η ανυπομονησία να έρθει ξανά η επόμενη Κυριακή! Η Κυριακή που έχει τους φίλους τους, έχει προπόνηση, έχει παιχνίδι, έχει Αθηναϊκό!
Μια μέρα γεμάτη Αθηναϊκό!
Ξεκινάει στη 1.15μ.μ. με την ομάδα γυναικών και την αναμέτρηση απέναντι στους Πάνθηρες Καβάλας…
Συνεχίζεται στις 4.05μ.μ. με την U23 αναπτυξιακή ομάδα, τον Ανταίο Αθηναϊκό, να μας μαγεύει με όσα τρομερά κάνει και φέτος και να θέλει να συνεχίσει το σερί απέναντι στην Ανόρθωση Βόλου…
Ολοκληρώνεται στις 5μ.μ. με την πρεμιέρα της ομάδας αντρών στην Κω απέναντι στον Ιπποκράτη.
Τρία αγωνιστικά τμήματα, μια Κυριακή, ένα συναίσθημα…
Εκείνο που μας έκανε κάπως έτσι να ονειρευόμαστε την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου.
