Δεν υπάρχουν πάντα οι λέξεις για να περιγράψεις την ψυχή σου. Τα συναισθήματά σου. Τι αφήνεις πίσω σου, τι παίρνεις μαζί σου, τι αφήνεις σε όσους μένουν να σε λησμονούν. Πώς να περιγράψεις το σπίτι σου, πώς να χωρέσεις σχεδόν δέκα χρόνια σε μερικές λέξεις;
Τι είναι, τελικά, η αγάπη, τι είναι η αίσθηση του ανήκειν, τι είναι το σπίτι σου;
Μπορεί να είναι μια αγαπημένη μυρωδιά που να σε συνδέει – τα νέα ρούχα που βγάζεις από το σακουλάκι και έχουν την χαρακτηριστική (σ.σ. αργκό) καινουργίλα. Μπορεί να είναι ένας ήχος – η μπάλα στο παρκέ, κάποιος είναι στο γήπεδο, μήπως να μπω να κάνω κάνα σουτ; Μπορεί να είναι τα πέντε λεπτά στα αποδυτήρια – ακούστε να σας πω τι έγινε σήμερα στο σχολείο! Οι άνθρωποι με τους οποίους μεγαλώνεις – πέρασα στο Πολυτεχνείο, κ. Χριστίνα! Οι άνθρωποι που μοιράζεσαι μαζί τους αγωνίες – θα καταφέρνω να τα προλαβαίνω και τα δύο, κ. Νίκο; Ο ενθουσιασμός, η χαρά, η λύπη, ο πόνος, η επιστροφή, μια μεγάλη νίκη, μια σκληρή ήττα, ένα νικητήριο καλάθι…
Η Δανάη Γοργογιάννη δε θα είναι πια σπίτι. Κι όμως, θα είναι πάντα στο σπίτι της, ο Αθηναϊκός θα είναι πάντα το σπίτι της. Ένα σπίτι που δε θα ερημώσει ποτέ, απλά περήφανο θα βλέπει τα δικά του παιδιά να μεγαλώνουν, να ανοίγουν τα φτερά τους, να φεύγουν σε κολέγια, να φεύγουν για ένα ακόμα σπουδαιότερο μέλλον ακαδημαϊκά και θα ανατρέφει τα επόμενα. Αυτός δεν είναι, άλλωστε, ο αθλητισμός; Μια γενιά που ξεκίνησε σχεδόν μαζί, μεγάλωσε με τον Αθηναϊκό, αγάπησε τον Ανταίο για όλα όσα πρεσβεύει, μια γενιά που σιγά-σιγά αποχαιρετά.
Η Αγγελική Κουτσιρίμπα, η Ιωάννα Ρούκη, η Βασιλική Ραμαντάνη, η οποία είναι ακόμα εδώ και μπαίνει στα παπούτσια της Δανάης ως αρχηγός του Ανταίου. Η Αριστέα Παρασκευοπούλου, η οποία από πέρυσι φοιτά στην Αμερική, η Τζωάνα Ταμπάκου, η οποία φεύγει φέτος για τη δική της πρόκληση, κορίτσια που ήταν ακόμα παιδιά, κορίτσια που μπορεί να ήρθαν σε εφηβική ηλικία ή αργότερα, όλες μια οικογένεια που γαλουχήθηκε με τις αρχές που πρεσβεύει το σωματείο.
Η Δανάη δε θα είναι πια σπίτι. Ο Ανταίος ξεκινάει αύριο προετοιμασία και έπειτα από 14 χρόνια, η Δανάη δε θα είναι εκεί. Φεύγει για την Ολλανδία, απόφοιτος, πλέον, Μηχανολόγος Μηχανικός, φεύγει για να το μεταπτυχιακό της και στα 23 της χρόνια, φεύγει για να γίνει όσο σπουδαία υπήρξε ως συμπαίκτρια. Διότι περισσότερο από όλα – περισσότερο από το νικητήριο καλάθι, τα τρίποντα, το ντεμπούτο στην Α1, την άνοδο από την Α2, μετράει το πώς σε θυμούνται εκεί που νιώθεις ότι είναι το σπίτι σου…
Σπίτι είναι εκεί που σε αποδέχονται…
«Από όλες μας τις στιγμές, η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνη η αποστολή που τραγουδούσε στον ύπνο της και ξύπνησα μέσα στη συναυλία της». Νάνσυ Στεφανίδου
Σπίτι είναι εκεί που σε θαυμάζουν…
«Η αγαπημένη μου στιγμή με την Δανάη είναι όταν ήμουν μικρή και με είχαν πάρει στην αποστολή των νεανίδων και έβλεπα την Δανάη να παίζει με πάθος και να βάζει τόσα καλάθια κερδίζοντας και φάουλ και σκεφτόμουν πόσο την θαύμαζα και ήθελα να γίνω σαν εκείνη». Αριστέα Παρασκευοπούλου
Σπίτι είναι εκεί που δεν ξεχνάνε…
«Μία από τις αγαπημένες μου στιγμές που έχω με την Δανάη είναι όταν ήμασταν νεάνιδες και έβαλε το καλάθι της νίκης. Αξέχαστη στιγμή». Αγγελική Κουτσιριμπα
Σπίτι είναι εκεί που δε σε παρεξηγούν…
«Η αγαπημένη μου ανάμνηση με την Δανάη είναι οι πλάκες και το πείραγμα που μας έκανε πάντα πριν την προπόνηση». Ιωάννα Ρούκη
Σπίτι είναι εκεί που σε καταλαβαίνουν…
«Είναι δύσκολο να διαλέξω μία γιατί όλες οι στιγμές με την Δανάη ήταν ευχάριστες. Πάντα με το χαμόγελο, πάντα έτοιμη για πάρτι, ενώ παράλληλα διάβαζε συνέχεια, ήταν μέσα σ’ όλα». Έλλη Τσίκα
Σπίτι είναι εκεί που τα inside jokes είναι…
«Με το δαναουμπι μου δημιουργήσαμε πολλές αναμνήσεις, αλλά νομίζω μία είναι η ανάμνηση που εύκολα μπορώ να ξεχωρίσω κ όσες φορές την θυμάμαι θα γελάω με τον ίδιο τρόπο, είναι η ατάκα μας «να ζήσει η Μεσσηνία!» Ο τόπος καταγωγής μας το μεγαλύτερο μας αστείο, με τον κόουτς μάλλον ακόμα να καταλάβει γιατί γελούσαμε έτσι σε εκείνη την προπόνηση. Αλλά αυτό που επίσης θα μου μείνει αξέχαστο από την Δανάη και προσπαθώ να το υιοθετήσω και εγώ και μου δίνει κίνητρο είναι ο προγραμματισμός της και η θέληση της να τα καταφέρει όλα, που για να σου γράφω αυτό σημαίνει ότι τα κατάφερες». Ειρήνη Πατσιατζή
Σπίτι είναι εκεί που σε αναγνωρίζουν…
«Πριν από κάθε προπόνηση, υπήρχε πάντα ένα άτομο ήδη στο γήπεδο. Πάντα πρώτη, πάντα συνεπής, πάντα με χαμόγελο. Αυτή είναι η εικόνα που θα μου μείνει περισσότερο από αυτά τα δύο χρόνια. Μια εξαιρετική αρχηγός, αλλά πάνω απ’ όλα ένας υπέροχος άνθρωπος». Ρούλα Μούλη
Σπίτι είναι εκεί που φτιάχνεις οικογένεια…
Δε νομίζω πως υπάρχει μόνο μια αγαπημένη μου ανάμνηση από την Δανάη. Σαν αρχηγός της ομάδας ήταν πάντα πρόσχαρη και δίπλα και σε όλα τα κορίτσια. Θυμάμαι είτε ήταν τραυματίας, είτε όχι, δεν υπήρξε στιγμή που δεν μας υποστήριζε, ήταν πάντα παρούσα και μας βοηθούσε να είμαστε δεμένες μεταξύ μας. Με λίγα λόγια, ήταν η ψυχή της ομάδας γιατί αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε, τις συμπαίκτριές της και πάνω απ’ όλα έβαζε την ψυχή της στην προπόνηση και στο παιχνίδι». Χριστίνα Νταϊάκη
Σπίτι είναι εκεί που τα γέλια δεν σταματούν…
«Η αγαπημένη μου ανάμνηση ήταν πόσο γρήγορα θύμωνες και έκανες τις χειρονομίες με τα χέρια! Ορκίζομαι δε μπορούσα να σταματήσω να γελάω μαζί σου». Αγκνέσα Πιστόλι!! (Αγκνέσα Ραχμάνι)
Σπίτι είναι εκεί που ξέρεις να δίνεις…
«Δανάη ή μπομπέρ;! Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ήταν πάντα εκεί όποτε την χρειαζόμουν. Δεν θα ξεχάσω το να ρωτάει κάθε μέρα μετά την προπόνηση «να φέρω πάγο; » Δεν θα ξεχάσω τον ενθουσιασμό της , το πείσμα , την στήριξη . Μπορεί να σε έζησα έναν χρόνο αλλά νιώθω ότι σε ξέρω πολύ περισσότερο. Δανάη σε ευχαριστώ!» Σοφία Παπαζήση
Σπίτι είναι εκεί που έχεις παρατσούκλια…
«Dante, το κορίτσι του ανέμου, πιο γρήγορη κ από την σκιά της!! Χαίρομαι που σε γνώρισα!! Ξεχωριστή!!» Μαίρη Ρεντζεπέρη
Σπίτι είναι εκεί που σε γνωρίζουν καλύτερα και από τον εαυτό τους…
«Γνωρίζω την Δανάη σχεδόν όλη μου την ζωή και πάντα την θαύμαζα, και ως αθλήτρια και ως άνθρωπο. Θυμάμαι τον εαυτό μου σε δύσκολες στιγμές που δεν ήξερα τι να κάνω και σκεφτόμουν τι θα έκανε εκείνη στη θέση μου. Από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις μαζί της ήταν κάθε φορά που γυρίζαμε από την προπόνηση και συζητούσαμε για όταν ήμασταν μικρές που παίζαμε στην παιδική χαρά, εκείνη ήταν αρχηγός, και πάντα με διάλεγε στην ομάδα της. Και μία πιο αστεία ανάμνηση ήταν τότε που είχαμε κάνει secret santa στην ομάδα, είχα τύχει την Δανάη και μέσα σε αυτό που της πήρα είχα βάλει και πολλά πακέτα χαρτομάντιλα που έγραφαν πάνω θετικές σκέψεις, γιατί η Δανάη δύο πράγματα έκανε καθημερινά: Ζητούσε χαρτομάντιλα κι έλεγε τη φράση good vibes».
Βασιλική Ραμαντάνη
Δανάη είσαι σπίτι… Πάντα θα είσαι σπίτι!
